Bagong Tula: Kamatsile

Walang habag itong bagot—
Sentensiyang walang
Hanggan ng kuwarentina.
Bawal lumabas. Walang magawa.
Sa mukmok, nanggigising
Ang gitla ng bawat bagsak
Ng mga bunga ng kamatsile
Sa bubong. Sumandali’y
Napahuhugot ako sa hininga.
Nakagugunita ang katawan.

Tinigilan ko nang bagtingin
Ang mga platilyo sa altar.
Maláy na ako sa kailangang paghinga
Paglagapak ng mga sumasabog
Na buto. Napapaupo ako
Nang tuwid, napatatayo’t napasisilip
Sa bintana. Sabay na napapatayo’t
Napasisilip ang balisang isip,
Kapwang nahihimasmasan sa haginit
Ng tag-araw na, o Diyos ko,
Itulot nawang puksain ang salot.

Sa bakuran, nangagkalat ang luray
Na balát ng bunga, ng mga buto,
Sumamo sigurong sa lupa bumagsak
At hindi sa semento. Naroroon sila
Sa latág na lamig, walang katupdan
Ang lunggating maglungti, at kahit
Ang sangang bumitaw, sa labas,
Hubad sa dahon at alampay ang patay
Na baging. Walang kahangin-hangin.

Panunurot sa matigas kong bungo
Ang mga buto ng kamatsile.
Ayaw akong lubayan habang madalas
Kaulayaw itong mga bagabag,
Walang sawà sa paggambala ngayon.
Nakaprenda sa kanila ang hininga.
Kung maaari lámang sanang
Itulog ang lumo. May lilim
Ang silong ng panagimpan.

Kung magtatagal pa itong parusa,
Bakâ makagulat ang pagsibol
Sa bumbunan ng sasalpok na buto;
O kayâ sumabog ang laman,
Parang itong nangagkalat—wawalisi’t
Dadakutin sa aking paglabas.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: