Dasálin 41: Oriah Mountain Dreamer

Larawan ni Rakicevic Nenad mula sa Pexels.

Di ako interesado sa kung ano’ng hanapbuhay mo.
Nais kong maláman ang minimithi mo
At kung papangarapin mong makamit ang lunggati ng puso.

Di ako interesado kung ilang taon ka na.
Nais kong maláman kung handa kang magpakabaliw
Para sa pag-ibig
Para sa pangarap
Para sa pakikipagsapalaran sa pagiging buháy.

Di ako interesado sa kung ano’ng umiinog sa iyong mundo…
Nais kong maláman kung nahaplos mo na ang ubod ng iyong dalamhati
Kung naging bukás ka dahil sa mga pagtataksil ng búhay
O nanliit at nagsabato
Upang maligtas sa iba pang pait.

Nais kong maláman kung makahaharap mo ang sákit
Ang sa akin o ang sa iyo
Nang walang tangkang itago ito
O limutin ito
O ayusin ito.

Nais kong maláman kung mayayakap mo ang ligaya
Ang sa akin o ang sa iyo
Kung makapagsasayaw ka nang malaya
At hahayaang mabalot ka ng sayá, sagad hanggang buto
Na walang pagbabantulot
Na maging maingat
Na maging praktikal
Na magpamulto sa mga hangganan ng ating pagkatao.

Di ako interesado kung ang kuwento mo sa akin
Ay totoo.
Nais kong maláman kung káya mong
Biguin ang kapwa
Maging totoo lámang sa sarili.
Kung káya mong tanggapin ang sakdal ng pagtataksil
Nang hindi tinatalikdan ang sarili.
Ang malusaw ang paniniwala
At dahil dito’y tumanggap ng tiwala.

Nais kong maláman kung namamalas mo ang kariktan
Bagaman hindi naman laging maganda
Ang araw-araw.
At kung maiaapak mo ang iyong sariling búhay
Sa pananahan niyon.

Nais kong maláman kung matatanggap mo ang pagkabigo
Ang sa akin o ang sa iyo
At kung makatatayo ka pa sa gilid ng lawa
At makasisigaw sa liwanag ng kagampang buwan ng,
“Oo.”

Di ako interesado
Kung saan ka nakatira o kung magkano ang laman ng bulsa.
Nais kong maláman kung makababangon ka
Matapos ng gabi ng luksa at pananaghoy
Pagal at sugatán hanggang kaibuturan
At magawa pa ang lahat
Upang mapakain ang mga anak.

Di ako interesado sa kilala mo
O kung papaano kang nakarating dito.
Nais kong maláman kung makatatayo ka
Sa puyo ng apoy
Kasáma ako
At hindi ka aatras at matatakot.

Di ako interesado kung saan nakamit, o ano, at kung kanino
Ang hawak na talino.
Nais kong maláman kung ano’ng nagpapanatili
Sa iyong loob
Kapag nawawasak na ang lahat.

Nais kong maláman kung káya mong
Mapag-isa
At kung talagang pinahahalagahan mo ang iyong mga pilîng kaibigan
Sa mga sandali ng kahungkagan.

Dasálin 24: Santa Thérèse ng Lisieux

Larawan ni Thérèse ng Lisieux mula sa Catholic Outlook.org.

1.

Hindi ko magawang itulak ang sarili na maghagilap pa ng magagandang dasal mula sa mga leksiyo; bílang walang mapili, nagpaparang bata akong di marunong magbasá; sinasabi ko lámang sa mabuting Diyos, sa pinakapayak na paraan, ang ibig kong sabihin sa Kaniya, at lagi Niya akong nauunawaan.

2.

Napakatindi ng kapangyarihan ng dasal—mailalarawang isang reyna na palagiang nakasasangguni sa Hari, at natatamo ang anumang hilingin. Upang mapakinggan, hindi kailangang magbasá mula sa leksiyo ng kayrikit na dasal na ibinagay sa pagkakataon; kung gayon nga, ay talaga paláng kahambal-hambal ang katayuan ko.

3.

Ang humiling ng paglalapit ay ang lunggatiin ang matalik na kaisahan sa siyang umaantig, pumupukaw sa puso. Kung may málay ang apoy at bakal, at sasabihin ng hulí sa apoy: “ilapit ako sa iyo,” hindi ba patotoo ito ng kaniyang kagustuhang mapagkaisa sa apoy at talagang makasanib ang lahat ng kalagablaban nito? Ito mismo ang aking panalangin. Sumasamo ako kay Hesus na ilapít ako sa alab ng Kaniyang pag-ibig, na talagang yakapin ako at nang maging buháy Siya’t kumilos sa akin. Nadarama kong habang lalong pinagdidingas ng apoy ng pag-ibig ang aking puso, habang lalo kong binibigkas ang: “Ilapít ako sa iyo,” lalong kagyat na nahihikayat ang mga dumudulog sa akin na hagilapin ang bango ng Minamahal.

4.

Ang mga kaluluwang nag-aalab ay hindi maaaring mamahinga’t walang gawin. Maaari silang maupo sa paanan ni Hesus, tulad ni Santa Maria Magdalena, nakikinig sa matatamis, marurubdob na salita; bagaman parang wala namang nagagawa, mas marami silang nagagawa kaysa kay Marta na nag-aabalá sa mga bagay-bagay. Hindi ang pag-aabalá ni Marta ang pinupuna ni Hesus, kundi ang kaniyang matinding pag-aalalá; sa ganito ring pag-aabalá nasangkot ang kaniyang Mahal na Ina, sa paghahanda ng araw-araw na kakanin ng Banal na Mag-anak.

Naunawaan ito ng mga Santo, lalo na marahil yaong nagpakalat sa mundo ng liwanag ng turo ng Ebanghelyo. Hindi nga ba sa dasal nahango nina San Pablo, San Agustin, Santo Tomas de Aquino, San Juan dela Cruz, Santa Teresa, at iba pang katoto ng Diyos, ang kahanga-hangang agham na naghahandog-lugod sa mga dakilang pantas?

Ang wika ni Arkimedes: “Bigyan mo ako ng pingga at pulkrum, at iaangat ko ang daigdig.” Ang hindi niya nakamit, dahil ang kaniyang hiling ay walang inaadhika kundi isang materyal na hangad at hindi idinulog sa Diyos, nakamit ng mga Santo nang siksik, liglig, at umaapaw. Para sa pulkrum, inihandog ng Maykapal ang Kaniyang Sarili, ang Kaniyang Sarili lámang! Para sa pingga, ang dasal, na nagpaparikit sa apoy ng pag-ibig; ito ang dahilan ng kanilang pagkakataas sa daigdig, at masigasig nila itong itataas, at patuloy na itataas hanggang sa wakas ng panahon.

Dasálin 23: Thich Nhat Hanh

Larawan ni Thich Nhat Hanh mula sa Energy Therapy.biz.

Bumabagting ang kampana pagka-alas-kuwatro ng umaga.
Nakatayo ako sa may bintana,
Walang sapin ang paa sa lamig ng sahig.
Madilim pa sa hardin.
Nakaabang akong hanguin ng bundok at ilog ang kanilang anyo.

Walang liwanag sa kailaliman ng gabi.
Ngunit batid kong naririyan ka
Sa pusod ng karimlan,
Ang di masusukat na daigdig-kaisipan.
Ikaw, na siyang nababatid, ay naririyan
Mula nang umiral ang bumabatid.

Magbubukang-liwayway di maglalaon,
At makikita mo
Na ikaw at ang nagliliwanag na orisonte
Ay sumasamata ko.
Nagliliwanag ang abot-tanaw, namumughaw
Ang langit para sa akin.

Sa pagmalas sa iyong imahen sa rabaw-batis,
Tinutugon mo ang tanong sa iyong mismong pag-iral.
Humihimig ang búhay ng misteryo ng walang-tambal.
Biglang nasusumpungan ang sariling nakangiti
Sa píling ng inmakuladang gabi.
Batid ko ito pagkat ang pagtahan ko rito’y pagtahan mo riyan,
At ang pag-iral mo’y bumabangon at ipinagkakaloob ang sarili
Sa kahanga-hangang ngiti ng gabi.

Sa tahimik na batis,
Malumay akong lumalangoy.
Pinapapayapa ang puso ko ng lagaslas ng tubig.
Nagsasaunan ang isang alon
At napatitingala, napamamalas ako
Sa puting ulap sa langit-bughaw;
Ang kaluskos ng mga dahon sa Taglagas,
Ang halimuyak ng dayami—
Pawang nagsasatanda ng eternidad ang bawat isa.
May talàng gumagabay sa pagbabalik-sarili.

Nakababatid ako sapagkat narito ako’t nariyan ka.
Ang nag-aabot-kamay na pag-alam,
Sa isang iglap,
Nagbubuklod sa milyong milyang kalayuan,
Nagbubuklod sa pagsilang at kamatayan,
Nagbubuklod sa nababatid at sa bumabatid.

Sa lalim ng gabi,
Tulad ng sa di masukat na ili ng kamalayan,
Ang hardin ng búhay at ako
Ay nananatiling layon ng isa’t isa.
Inaawit ng bulaklak ng pag-iral ang oyayi ng kawalan.

Inmakulada pa rin ang gabi.
Ngunit ang mga himig at aninag mula sa iyo’y
Bumabangon at pinupunan ang dalisay-dilim.
Nadarama ko ang kanilang pag-iral.
Sa may bintana, walang sapin ang paa sa lamig ng sahig,
Batid kong kailangan kong tumahan
Upang ikaw ay manatili.

Dasálin 22: Dasal sa Araw at sa Buwan Mulang Ojibwa

Larawnan ni Dương Nhân mula Pexels.

1.

Hindi táyo bibiguin ng amang araw, siyang nagpapayabong sa lahat, at kung wala’y maghahari ang lamig, dilim, at sindak.

Kayganda, nakatatalos-ng-lahat, nakapaglalagos na liwanag! Kung wala ka’y wala ring diwa at sigla ang isip ng tao na iyong pinakikinang.

Araw! Maging mabuti sa amin ngayon, sapagkat nakatanod ka sa aming pangangaso, at humihingi kami ng iyong gabay sa aming araw-araw na pangangailangan.

2.

Kayrikit na kabiyak ng araw! Kalooban mong masipat, matunton namin ang mga bakas ng usa, alse, martin, musang, at oso; dahil sa kalam ng aming sikmura, tinutugis namin ang mga lalang na ito. Kalooban ang aming kababaihan ng lakas upang maitawid ang panganganak, maging mabunga ang mga sinapupunan, at ang kanilang mga dibdib, matigib ng kalipusan.

Dasálin 21: Santo Tomas de Aquino

Maylikha ng lahat ng bagay,
Tunay na bukal ng liwanag at dunong,
Minulan ng lahat ng pag-iral,
Biyayaan mong maglagos ang Iyong liwanag
Sa dilim ng aking pagkakaunawa.
Hanguin ako mula sa lubhang pusikit
Na aking kinapanganakan,
Isang panlilinlang ng salà’t kamangmangan.
Kalooban ako ng matalim na kabatiran,
Ng gilas sa pagmememorya, at
Ng kakayahan sa paggagap sa bagay-bagay
Nang may kawastuhan at pagpapahalaga.
Handugan ako ng kahusayan
Upang maging tiyak sa aking mga paliwanag
At ng kagalingan sa pananalita
Upang maging masaklaw at may pukaw.
Ituro sa akin ang pagsisimula,
Gabayan ang pagpapaunlad,
At alalayan ang kaganapan.
Hinihiling ko ito sa pamamagitan
Ni Kristong aming Panginoon.

Dasálin 20: Ilang Koan

1.

Kung ako’y dahop, anong gagagawin ko? Itapon iyon.

2.

Hindi ka maaaring maglakbay sa gabi, ngunit kailangan mong makarating bago magbukang-liwayway.

3.

Dumaraan ang tulay, ngunit hindi ang tubig.

4. 

Ano ba ang tunog ng isang kamay na pumapalakpak?

5. 

Kung tatakasan mo ang kawalan, hindi ka makalalayo mula rito. Kung hahagilapin mo ang kawalan, hindi mo ito matatagpuan

Dasálin 19: San Francisco de Sales

1.

Makabubuting huwag maging kampante sa sarili. Subalit papaano ito makapaghahatid ng kabutihan kung hindi natin isusuko ang lahat sa Diyos, at hihintayin ang kaniyang awa? Kung wala kang gayong tiwala, huwag kang sumuko sa pagsusumikap at pagsasabi sa Ating Panginoon ng: “Subalit, O Panginoon, bagaman nagdududa ako sa iyong kapangyarihan, sa hulí’t hulí, batid kong Ikaw ang aking Diyos, at sa Iyo ako, at wala akong ibang aasahan kundi ang Iyong kabutihan; kayâ inihahabilin kong ganap ang aking sarili sa Iyong mga Kamay.” Palaging nása sa atin ang kakayahang ito; kahit na lubhang napakahirap nito para atin, wala pa ring imposible. Dahil dito’y napatutunayan natin ang katapatan ng ating Panginoon.  

2.

Ang walang-hanggang Diyos, sa kaniyang karunungan, ay nabatid na mula sa eternidad ng krus na Kaniyang ihaharap sa iyo bílang kaloob mula sa kaibuturan ng Kaniyang puso. Ang krus na ito na ipinadadala sa iyo’y pinili Niya, kinilatis ng nakakikita-ng-lahat na mata, naunawa ng Kaniyang banal na isip, sinuri ng Kaniyang kaybait na tarung, yinakap ng mapagmahal Niyang braso’t sinukat ng sarili Niyang mga kamay sa pagtitiyak na hindi ito ni isang pulgadang malaki o ni isang onsang mabigat para sa iyo. Binasbasan niya ito ng Kaniyang banal na Ngalan, pinahiran ng Kaniyang lubag, sumulyap sa iyo sumandali at sa iyong tapang, bago ipadala ito sa iyo mulang langit, isang tanging pabatid mula sa Diyos, isang handog ng maawain-sa-lahat na pag-ibig ng Diyos.  

Dasálin 18: Mula sa Kabbalah

Larawan ni James Wheeler mula sa Pexels.

May isang haliging nakatindig sa lupa’t umaabot hanggang langit. Ang ngalan nito’y Ang Matuwid, itinalaga para sa matutuwid. Kung may matutuwid sa daigdig, tumatatag ang haligi; kung nangawawala’y bumubuway. Pinananatili nito ang buong daigdig, sapagkat nasusulat: “Ang matuwid ang haligi ng daigdig.” Kung hihina ito, maglalaho ang mundo. Kayâ’t kung may isa mang matuwid sa daigdig, ang táong iyon ang makagpapanatili rito.

Dasálin 17: Kantikulo ng mga Nilalang ni San Francisco de Asis

Kataas-taasan, pinakamakapangyarihan, at mabuting Panginoon,
Sa Iyo ang lahat ng mangha, luwalhati, pagdakila, at papuri;
Sa Iyo lámang, Kataastaasan, nananahan,
At walang táong karapat-dapat bumigkas ng Iyong ngalan.

Purihin Ka, aking Panginoon, sampu ng Iyong mga nilalang,
Lalo na ang Ginoong Kapatid na Araw,
Na siyang umaga at lagusan ng Iyong handog na liwanag.
Napakaganda niya’t nagniningning sa dakilang karilagan;
Aninag sa kaniya ang Iyong wangis, Kataas-taasan.

Purihin Ka, aking Panginoon, kay Kapatid na Buwan at sa mga bituin;
Sa langit, sila’y Iyong linikhang makináng, tangi, at maganda.

Purihin Ka, aking Panginoon, kay Kapatid na Hangin,
At sa kaulapan, kimpal-kimpal at payapa, at sa lahat ng uri ng panahon
Na Iyong ipinadadala upang kandilihin ang iyong mga likha.

Purihin Ka, aking Panginoon, kay Kapatid na Tubig,
Na talagang may pakinabang, mababang-loob, at dalisay.

Purihin Ka, aking Panginoon, kay Kapatid na Apoy,
Na iyong pinagniningas upang magliwanag ang gabi.
Siya’y marikit, mapaglaro, maalab, at malakas.

Purihin Ka, aking Panginoon, sa aming Kapatid na Inang Daigdig,
Na umaalalay at nag-aaruga sa amin,
At siyang nagpapausbong ng sari-saring bunga na may gayak
Ng sarikulay na bulaklak at lungti.

Purihin Ka, aking Panginoon, sa mga nagpapatawad dahil
Sa Iyong pag-ibig, at binabatá ang dusa at sákit.

Pinagpala yaong mga tahimik na nagtitiis
Sapagkat sa Iyong loob, Kataas-taasan, sila’y makararaos.

Purihin Ka, aking Panginoon, sa aming Kapatid na Pagpanaw,
Na walang sinumang nabubuhay ang makatatakas.
Pagluksaan yaong namamatay sa mortal na salà.
Pinagpala yaong natatagpuan ng kamatayan sa píling ng Iyong
Banal na loob, sapagkat di sila mapipinsala ng ikalawang kamatayan.

Papuriha’t dakilain ang aking Panginoon at pasalamatan siya;
Paglingkuran siya nang may labis na kaamuan.

Dasálin 16: Emily Dickinson

Larawan mula sa The Smart Set.com

1.

Ang dasal ay isang munting gámit
Upang maabot ng mga tao
Ang banal na tumikom.
Ipinupukol nila ang kanilang bulong

Gámit ito, pa-tainga ng Diyos;
Kung marinig man niya,
Nilalagom nito ang aparato
Na bumubuo sa dasal.

2.

Payak lámang talaga ang kailangan,
Tulad ng lugod, at ng langit;
Abót ang mga ito ng aking káya,
Sapat na para sa akin at búhay.

Ngunit dahil tangan ng hulí
Ang dalawa, sapat nang isa
Lámang ang idalangi’t asamin;
Biyaya na ang maghahandog ng pares.

Kayâ idinulog sa maalam ang hiling—
Dakilang Diwa, ipagkaloob sa akin,
Isang langit na di man sinlawak ng sa inyo,
Sapat naman ang lawak para sa akin.

Napuspos ng ngiti ang mukha ni Jehovah;
Nagsilisan ang mga kerubin;
Pumuslit ang mga santo’t sinilip ako,
Ipinakita rin ang mga biloy nila sa akin.

Buong-lakas kong nilisan ang pook,—
Ang aking dasal, itinapon;
Dinampot iyon ng malumay na panahon,
At kumislap din ang Paghahatol,

Siyang talagang tapat kalaunan
Sa pagkilatis sa katotohanan
Ng bukambibig na “Anumang hiling,
Siya ngang sa iyo’y igagawad.”

Subalit ako’y natutong mag-ingat,
Naghihinala sa pagtingala sa langit,—
Tulad ng mga musmos na nadaya sa una,
Lahat ay nahihiwatigang magdaraya.

3.

Ang Katotohanan—sintanda ito ng Diyos—
Kaniyang kambal sa katauhan,
At mananatili ito hanggang Siya’y
Kakambal ng habampanahon—

At mapaparam lámang sa Araw
Na Siya’y mapatalsik
Mula sa Mansiyon ng Uniberso,
Isang patay na Bathala.