Dasálin 12: Antoine de Saint-Exupery

Larawan mula sa blog ni Morten Tolboll.

Panginoon, hindi ako nagdarasal para sa mga himala at hiwaga.
Lakas lámang para sa aking buong búhay ang dasal ko.
Ituro mo sa akin ang sining ng mumunting hakbang.

Gawaran ako ng dunong at pagkamaparaan upang mahagilap
Ang mahahalagang tuklas at danas sa sarikulay ng mga araw.

Tulungan akong mahusay na gámitin ang oras. Tulutan ako ng unawa
Upang makapagpasya kung mahalaga o hindi ang isang bagay.

Nagdarasal ako para sa tibay ng pagkahutok at katwiran,
Di lámang upang manahan ang mga ito sa buong búhay,
Kundi upang mamuhay akong natitimpi’t bukás
Sa mga di inaasahang kalugura’t katayugan.

Iligtas ako sa mababaw na paniniwalang lahat sa búhay
Ay dapat lámang madaling pagdaanan.

Bigyan ako ng kahinahunan sa pagtanggap na ang hírap,
Pagkabigo, gulo, at pagkaantala’y handog ng búhay,
Sa ngalan ng paglago at paggulang.

Padalhan ako ng tamang kapwa sa tamang panahon, yaong may sapat
Na tapang upang yumakap at sumaksi para sa totoo.

Batid kong nilulutas ng maraming suliranin ang kanilang sarili,
Kayâ’t turuan ako ng tiyaga.

Batid mo kung gaano kahalaga sa amin ang pakikipagkaibigan.
Dalisayin nawa ako para sa pinakamaganda, pinakamahirap,
Pinakamarubdob, at pinakaiingatang regalong ito ng búhay.

Handugan ako ng sapat na pagkamalikhain upang makapagbahagi
Sa kapwa ng kahit mainit na yakap, sa tamang lugar,
Sa tamang pagkakataon, may mapaghilom na salita o katahimikan.

Ilayo ako sa sindak ng mapaglipasan ng búhay.

Huwag akong kalooban ng nilulunggati, kundi ng kailangan.
Ituro mo sa akin ang sining ng mumunting hakbang.

Dasálin 33: Ang Heart Sutra o Ang Puso ng Ganap na Karunungan

Larawan mula sa Youtube.com.

Si Avalokiteshvara,
Hábang pinagninilayan
Ang Liwanag na Nagtatawid sa Kabilâng Pampang,
Ay kagyat na nakasumpong
Na lahat ng limang Skandha ay pawang hungkag,
At sa pagkamalay na ito,
Naigpawan ang lahat niyang Pagkadukha.

“Makinig, Sariputra,
Ang Katawang ito’y Kahungkagan,
At ang Kahungkagan mismo’y itong Katawan.
Ang Katawan ay di bukod sa Kahungkagan
At ang Kahungkagan ay di bukod sa Katawang ito.
Totoo rin ito sa mga Damdamin,
Pananaw, Likhang-Isip,
At Kamalayan.

“Makinig, Sariputra,
May bakas ng Kahungkagan ang lahat ng danas;
Ang tunay nilang kalikasan ay kalikasang
Walang Pagsilang walang Kamatayan,
Walang Pag-iral walang Di-Pag-iral,
Walang Karungisan walang Kadalisayan,
Walang Pagdaragdag walang Pagkabawas.

“Kayâ sa Kahungkagan,
Ang Katawan, Damdamin, Pananaw,
Likhang-Isip, at Kamalayan
Ay hindi mga bukod na lalang sa sarili.

Ang Labing-Walong Lupalop ng Danas,
Binubuo ng anim na Pandama,
Ng anim na Nasasaling ng mga Pandama,
Ng anim na Kamalayan,
Ay hindi rin mga bukod na lalang sa sarili.

Ang Labindalawang Buklod ng Kaugnayan
Na Sumisikat, at ang kanilang Paglubog
Ay hindi rin mga bukod na lalang sa sarili.
Ang Pagkadukha, mga dahilan ng Pagkadukha,
Ang Wakas ng Pagkadukha, ang Landas,
Pagkamalay at Pagkakamit,
Ay hindi rin mga bukod na lalang sa sarili.

Sinumang nakatuturol nito’y
Di na kailangang magkamit ng anuman.

Ang mga Bodhisattva na pinagninilayan
Ang Liwanag na Nagtatawid sa Kabilâng Pampang,
Ay wala nang nakikitang hadlang sa kaisipan,
At sapagkat
Wala nang iba pang hadlang sa kaisipan,
Nadadaig ang lahat ng tákot,
Nawawasak ang lahat ng malubhang pananaw
At napaghuhulo ang Ganap na Nirvana.

“Lahat ng Buddha sa nakaraan, kasalukuyan,
At hinaharap, sa pagninilay
Sa Liwanag na Nagtatawid sa Kabilâng Pampang,
Pawang may kakayahang magtamo
Ng Mapananaligan at Lubos na Kaliwanagan.

“Kayâ, Sariputra,
Nararapat ipahayag
Na ang Liwanag na Nagtatawid sa Kabilâng Pampang,
Ang siyang Dakilang Mantra,
Ang pinakamaningning na mantra,
Ang pinakamataas na mantra,
Isang mantrang walang kaparis,
Ang Tunay na Dunong na maykapangyarihang
Bumaklas sa lahat ng uri ng Pagkadukha.
Dahil dito, táyo’y umawit
Ng isang mantra ng papuri
Sa Liwanag na Nagtatawid sa Kabilâng Pampang.

Gate, Gate, Paragate, Parasamgate, Bodhi Svaha!
Gate, Gate, Paragate, Parasamgate, Bodhi Svaha!
Gate, Gate, Paragate, Parasamgate, Bodhi Svaha!”*

*Nakatawid, nakatawid, tuluyang nakatawid,
tuluyang nakatawid sa dakong paroon, papuri sa Kaliwanagan!

Dasálin 32: Wisława Szymborska

Larawan mula sa Wisłava Szymborska Foundation website.

Binabása natin ang mga liham ng mga patay na wari’y walang lakas na mga diyos,
Ngunit mga diyos pa rin sa kabila noon, sapagkat nasusundan natin ang mga petsa.
Batid natin ang mga utang na hindi na mababayaran.
Maging ang mga balòng magpapakasal sa mga bangkay na may init pa.
Kaawa-awang patay, napipiringang patay,
Mapaniwalain, walang-kamalian, kahabag-habag ang kaalaman.
Nakikita natin ang lihim na panlilibak ng mga tao sa kanila.
Nauulinig natin ang mga saloobing pinagpipira-piraso.
Sinasamahan táyo ng mga patay, katawa-tawa’t tila pinalamanang tinapay,
O galít na humahabol sa mga sombrerong hinangin mula sa kanilang ulo.
Ang kasuklam-suklam nilang panlasa, si Napoleon, ang steam, ang koryente,
Ang kanilang nakamamatay na lunas sa simpleng sakít,
Ang hangal na apokalipsis ayon kay San Juan,
Ang huwad na langit sa daigdig ayon kay Jean Jacques…
Pinanonood natin ang kanilang peon sa ahedres sa katahimikan,
Bagaman ginigitla nila táyo sa pagparoon sa ikatlong kahon.
Lahat ng mga hulà ng patay ay iba ang kinalabasan.
O bahagyang iba lámang—na ang ibig sabihi’y iba ang kinalabasan.
Ang masusugid sa kanila’y nakikipagtitigan sa atin:
Nababatid nila sa munakalang mahahanap nila ang kaganapan doon.

Dasálin 10: Meister Eckhart

Larawan mula sa Rotterdam.remonstraten.nl.

O, siksik, liglig, umaapaw na kabanalang likás,
Gabayan ako patungo sa Iyong landas
Upang matunton ang Iyong talagang dunong.
Buksan sa akin ang itinatanging pintungang
May paanyayang makamit ko: ang matutuhang
Umunawa nang marunong sa lahat ng likha;
Magmahal kapiling ng mga anghel; mapalapít
Sa Iyong Anak na tunay na nagkatawang-tao,
Ang Panginoon naming si Hesukristo; makamit
At matanggap Ka ayon sa Iyong eternal na kalooban;
At sa Iyong tulong, maiadya sa lahat ng masamâ.

Sapagkat itinaas Mo ako sa lahat ng nilikha
At ikinintal sa akin
Ang tanda ng Iyong eternal na wangis,
Iyong hinubog ang aking kaluluwa
Na hindi magagagap ng iba pang likha,
At wala Ka nang nilikhang wangis Mo
Bukod sa tao sa kaniyang pinakadiwa.
Kayâ’t turuan akong mamuhay sa paraang
Magkukulang ako kung wala Ka,
At sa galaw ng Iyong giliw na atas sa akin,
Di Ka kailanman mahadlangan,
At di nawa ako matukso
Na maglunggati ng anupaman liban sa Iyo,
At walang kahit anupamang pupukaw
Sa isip kundi Ikaw lámang.

Panginoon, Ika’y diwang di gagap ng lahat ng likha.
Kayâ’t linalang Mo ang kaluluwa bílang banal
At inihanay itong pinakamabathala sa lahat,
Upang sa Iyong banal na karunungan
Magawa nito, sang-ayon sa Iyong banal na loob,
Na maging malaya,
At sang-ayon sa Iyong biyaya, makaalpas
Mula sa lahat ng mga nakababatik
Na kamalayang sinukua’t naisaloob.

Sapagkat Ikaw ang lumalang sa kaluluwa
At nagpahayo rito batay sa Iyong kalikasan.
Ingatan ito, kung gayon, upang walang anumang
Mananahan dito
Kundi Ikaw lámang.

Dasálin 9: Francisco Arcellana

Larawan ni Francisco Arcellana mula sa Flickr.com account ng National Commission for Culture and the Arts.

Ipinid ang mga nangakabukas, Panginoon.
Buksan ang mga nangakasara.

Lahat ng malaong biniyayaan, papagbahagiin.
Lahat ng malaong nagbahagi, papagtanggapin.
Lahat ng malaong malayô, papaglapitin.
Lahat ng malaong malapít, papagwalayin.

Hayaang mahangal ang marurunong, Panginoon.
At hayaang kamanghaan ang mga hangal.
Papagtibayin ang malaong ipinagpapaluwat, Panginoon.
Loobin ang hindi natupad.

Dasálin 31: Jellaludin Rumi

Larawan ng isang Sufi dervish mula sa Awaken.com

Ito ang pag-ibig: pumagaspas hanggang langit,
Sa bawat sandali, sumipak ng daang lambong;
Sa unang pagkakataon, bumitaw sa hininga—
Sa unang hakbang, itakwil ang mga paa.

Ang kaligtaan ang daigdig, ang makita lámang
Yaong ang sarili lámang ang nakatutuklas.
Wika ko, “Binabati kita, Puso, sa paglahok
Sa katipunan ng mga mangingibig, sa pagsipat

Sa yaong naaabot ng tanaw, sa pagtalunton
Sa landas ng mga tibok.” Saan nga ba nagmumula
Ang lakas, o Puso? Saang kaibuturan pumipitlag
Ang tibok? Ibon, bumigkas sa wika ng mga pakpak;

Mahihinuha ko ang iyong pahiwatig! Tugon ng Puso:
“Ako’y sumapalihan habang nása kaínítan
Ang hurnuhan ng tubig at luwad. Palipad-lipad
Ako rito habang ito’y nagsasahubog.

Nang ganap akong masukol, dinukot nila ako.
Papaano ko maibubunyag ang paraan ng pagkabihag?”

Dasálin 8: Awit para sa Lakas-Loob mula sa mga Papago

abstract art blaze bonfire

Larawan ng Pixabay sa Pexels.com.

Sa aking mangkok lumulutang
Ang maningning na pagkaliyo
Ang kumukulong pagkalango.

May mga ipo-ipong
Naghahaligi sa ating mga ulunan–
Hinihigop din sila ng aking mangkok.

Isang dakilang pusòng oso,
Isang dakilang pusòng banog,
Isang dakilang pusòng lawin,
Isang dakilang uli-uli—
Lahat ito’y naghahalo
Sa aking abang mangkok.

Ngayon, iinom ako mula rito.

Dasálin 7: Desiderata ni Max Ehrmann

Larawan ng rebulto ni Max Ehrmann mula sa Tribune Star.com.

Mahinanong magpatúloy sa gitna ng ingay at apura,
At tandaang payapa ang natatagpuan sa katahimikan.
Hangga’t maaari at makakaya,
Magkaroon ng mabuting ugnayan sa lahat.
Magsabi ng totoo nang tahimik at malinaw;
At makinig sa iba,
Kahit sa mapurol at mangmang;
Maging sila’y may istorya.

Iwasan ang mga táong magulo’t mabalasik,
Sila’y mga bagabag sa kaluluwa.
Kung iyong inihahambing ang sarili sa iba,
Maaari kang maging palalo’t may pait;
Sapagkat lalaging may hihigit at bababà sa iyo.
Namnamin ang iyong tagumpay, pati na rin ang mga balak.

Manatiling masigasig sa sariling karera,
Gaano man kamunti; ito’y isang tunay na yaman
Sa nagbabagong takbo ng palad. Maging maingat
Sa iyong mga kasunduan; sapagkat ang daigdig
Ay punô ng panlilinlang. Ngunit huwag itong
Hayaang lambungan ang umiiral na mga kabutihan;
Marami ang nagpupunyagi para sa matataas na katangian;
At sa paligid, buháy ang kabayanihan.

Magpakatotoo ka.
Lalo na, huwag manghuwad ng malasakit.
Huwag ding magduda sa pag-ibig;
Sapagkat sa harap ng lahat ng pagkatuyot at pagkabigo,
Nagkálat itong parang damo.

Tanggaping maluwag ang dunong ng mga taon
Na magiliw na isinusuko ang layaw ng pagkabatà.
Linangin ang tatag ng diwa upang maging kalasag
Sa biglaang kasawian. Subalit huwag mangamba
Sa multo ng dilim. Maraming pangamba na luwal
Ng págod at lumbay. Higit sa wastong paghutok,
Maging mabuti sa sarili.

Isa kang anak ng uniberso
At kapantay ng mga punò’t talà;
May karapatan kang umiral dito.
At malinaw man sa iyo ito o hindi,
Walang dudang nalalantad ang lahat batay sa takda.

Kayâ makipagkasundo sa Diyos,
Anuman ang hinuha mo sa Kaniya,
At anumang mga pinagsisikapa’t hinahangad,
Sa linggal at gulo ng búhay, makipagsakundo sa budhi.

Sa lahat nitong pagkukunwari, bigat,
At wasak na pangarap, nananatiling maganda
Ang daigdig. Maging masiyahin.
Magpunyaging lumigaya.

Dasálin 30: Padre Pio ng Pietrelcina

“Heavenly Gaze” ni Mona Nelson

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapagkat kailangan Ka ngayon upang di makaligta.
Batid mong ang dali kong tumalikod.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapagkat ako’y marupok,
Upang hindi ako madalas napahihinuhod.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapagkat ikaw ang aking búhay,
At kung wala ka, wala akong lakas.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapagkat ikaw ang aking liwanag,
At kung wala ka, ako’y nása karimlan.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Upang maipamalas ang iyong niloloob.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Upang marinig ang Iyong tinig
At sumunod sa Iyong niloloob.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapagkat lunggating lubos Kang ibigin,
At lumaging maging Iyong katoto.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Kung ibig na maging matapat ako sa Iyo.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapagkat sa kabila ng kaabahan nitong kaluluwa,
Ibig kong maging pook ito ng kaginhawahaan sa Iyo,
Isang pugad ng pag-ibig.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapagkat kumakagat na ang dilim
At lumulubog na ang araw,
At lumilipas ang búhay; sumasapit ang kamatayan,
Paghuhusga, ang walang hanggan. Kailangan kong
Magbagong-lakas upang huwag mabalam sa landas,
At para rito, kailangan Kita.

Lumalalim ang gabi at lumalapít ang pagkaluoy,
Nasisindak ako sa dilim, tukso, tigang, krus, dalamhati.
Ay, talagang nangungulila ako sa Iyo, aking Hesus,
Sa gabing ito ng aming pagkakalayo!

Manatili sa píling ko sa gabing ito, Hesus,
Sa búhay na itong tigib ng panganib.
Kailangan Kita.

Hayaan mong mamukhaan Kitang tulad ng Iyong alagad
Sa paghahatian sa tinapay, upang ang Pagbabahaginan
Ay maging Liwanag na susupil sa dilim,
Ay maging sandigang magpapatatag sa akin,
Ay maging tanging ligaya ng puso.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapagkat sa oras ng aking pagpanaw,
Ibig kong manatiling kaisa mo,
Kundi man sa komunyon, sa biyaya at pag-ibig man lámang.

Manatili sa píling ko, Hesus,
Hindi ako humihiling ng banal na pag-alo,
Sapagkat di ako nararapat,
Ngunit ang biyaya ng iyong presensiya, Panginoon,
Ipagkaloob po Ninyo.

Manatili sa píling ko, Panginoon,
Sapakat Ikaw lámang ang aking hanap,
Ang iyong Pag-ibig, Pagpapala, Kalooban, Puso, Diwa,
Sapagkat mahal Kita
At wala akong ibang hangad na gantimpala
Kundi ang lalong mahalin Ka.

May rubdob na iibigan Ka,
Buong pagkatao habang nása lupa,
At patuloy Kang iibigin nang wagas sa eternidad.

Dasálin 29: Mula sa Tao Te Ching

nature red forest leaves

Larawan ng Pixabay sa Pexels.com.

1.

Masdan at hindi iyon makikita.
Makinig at hindi iyon maririnig.
Abutín at hindi iyon makukuha.
Sa itaas, hindi iyon maliwanag.
Sa ibaba, hindi iyon madilim.
Tuloy-tuloy, walang ngalan,
Nagbabalik ito sa pook ng kawalan.
Anyong sumasaklaw sa lahat ng anyo,
Imahen na walang imahen,
Mapahiwatig, lagpas sa mahihinuha.
Dulugin ito at wala itong simula;
Tugisin ito at wala itong wakas.
Hindi iyon magagagap, ngunit magiging
Ikaw ito, maalwan sa iyong búhay.
Magkamalay sa iyong pinagmulan:
Ito ang kaibuturan ng karunungan.

2.

Humakbang nang walang hakbang;
Magsikap nang walang pagsasakit.
Isiping ang maliit ay malaki
At ang kakaunti’y kaydami.
Harapin ang mahirap
Habang ito’y madali;
Tupdin ang malaking tungkulin
Nang paunti-unti.
Di talimuwang sa kadakilaan ang Dalubhasa;
Sa gayon niya nakakamtan ang kadakilaan.
Kapag siya’y nahaharap sa kahirapan,
Humihimpil siya’t nagpapahinuhod rito.
Hindi niya kinikipkip ang sariling ginhawa;
Kayâ’t sa kaniya, ang suliranin, di suliranin.

3.

Ang kawalang-alam ang tunay na karunungan.
Isang sakít ang mag-akalang may-alam.
Una’y tanggaping ikaw ay may karamdaman;
Sa gayon lámang makatatawid tungo sa kalusugan.
Ang Dalubhasa ang siyang sariling manggagamot.
Napagaling na niya ang sarili mula sa lahat ng pag-alam.
Kayâ siya’y totoong ganap.